Get Adobe Flash player

Even voorstellen...

Ik ben Hendri Veurink (50 jaar) woon in Alphen aan den Rijn. Getrouwd met Marian omvat ons gezin inmiddels drie zonen. Naast Michiel (21) en Thijs (16) hebben we Daniël (20), gevlucht uit Damascus, als zoon opgenomen in ons gezin. Ik ben werkzaam als productmanager flowers bij Takii, een Japans veredelingsbedrijf gespecialiseerd in groente- en bloemzaden.

Vorig jaar hebben we met ons gezin vrijwilligerswerk gedaan in het Cara Girls Centre. Een lang gewenste droom ging voor ons in vervulling. Voor mijn werk ben ik in de afgelopen tien jaar regelmatig in Kenia geweest. Ik had direct een klik met de mensen en hun ‘Way of life’. Adembenemend vond ik de vergezichten op het meer Naivasha, wanneer ik tussen de nijlpaarden rondvoer in een bootje. Maar ook steeds werd ik geconfronteerd met de andere kant van de samenleving; armoede en kwetsbare kinderen die langs de weg scharrelen met niks om handen. Die beelden lieten mij niet los. Dat ik via mijn schoonzus uit Enschede het lijntje met een oud schoolcontact van de mavo (Anneke) opnieuw kon aanhalen  kon ik niet bedenken. Het overkwam me, deze ‘gift of life’.

We hadden direct een klik met Anneke en Ina, met wie we samen logeerden in Mahali pa Maisha bij de Bells. Ik koester nog steeds prachtige herinneringen aan deze reis. Los van elkaar zijn Marian en ik dit jaar opnieuw in het Cara Girls Centre geweest. Anneke noemt dit zo mooi, het Afrika-virus, één keer opgedaan, dan moet je soms terug naar de bron van de besmetting.

Binnen Takii krijg ik ruimte om het project SeedAid vorm te geven. Regelmatig mogen partijen zaaizaad, die niet meer voldoen aan de criteria die gesteld worden aan de professionele markt, gedoneerd worden aan Dorcas of stichting Sarfath, voor thuisgebruik in eigen tuintjes. Daarnaast neem ik groentezaden mee voor de volkstuintjes in Ngong, Eldoret en Kitengale. Ik vind het zo gaaf om samen met Timothy en Edwina langs de groentebedden te lopen. Het is een feest van herkenning wanneer ui, peen, tomaat, meloen en kool door hun herkend wordt en teelbaar blijken in dit totaal andere klimaat. Een klein gebaar maakt een groot verschil. Als ik later terug hoor dat de meisjes in Cara genieten van kool (dagelijkse kost), dan ben ik zo dankbaar dat ik hieraan een steentje kan bijdragen.

Binnen het bestuurswerk doe ik het secretariaat. Ik weet waar ik het voor doe. Het is nodig om in Kenia voor kansarme meisjes het verschil te maken tussen kansen creëren, of doorleven in armoede. Dat is mijn drive om samen met de anderen Huruma Meva meer bekendheid te geven. Dat ik in de Randstad woon is een plezierige bijkomstigheid, voor wat betreft fondswerving, vis ik in een andere vijver dan de meeste vrijwilligers.

DSC00922

DSC00928

DSC00883